دیگه می خوام برم...

 وقتی فضا آکنده می شود از عطر ربنا،من و غروب های رمضان سر بر شانه یکدیگر می گذاریم و از تماشای کوچه پر ازدحام و هیاهوی آدم هایی که با سنگکی در دست شتابان می دوند،سیر نمی شویم...

«عَجبتُ لِمَن يُنشدُ ضالّتهُ و قَد أضَلَّ نَفسَهُ فلا يَطلُبُها»*

در شگفتم از آنکه گمگشته خویش را می جوید در صورتیکه خود را گم کرده و آن را نمی جوید.

* امام علی(ع)                                                         

محو می باید نه نحو اینجا بدان    گر تو محوی بی خطر در آب ران 

...

همیشه فکر می کردم به خاطر حضور من تو کلاس،این اسمو روش گذاشتن...!

  شب از نیمه گذشته است...خم می شوم روی پنجره و چشم می دوزم به پنجره های رو به رو که یکی یکی تاریک می شوند با چشمانی که خیال خواب در آنها نیست...رفتگر می آید و صدای آهسته قدمهایش،سکوت کوچه خلوت را در هم می شکند.روشنی مهتاب در پس سایه ابری گم می شود و در تاریکی سیاهِ کوچهِ باریکِ پشتِ پنجره ،سایه ای تند می گذرد.سرم را روی میز می گذارم.صدای خش خش جاروی رفتگر در گوشم می پیچد و آرام آرام پلکهایم سنگین می شوند...