گاهنوشت

گون از نسیم پرسید

-دل من گرفته زین جا

هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان؟

-همه آرزویم اما،

چه کنم که بسته پایم...

-به کجا چنین شتابان؟

-به هر آن کجا که باشد

به جز این سرا سرایم...

-سفرت بخیر، اما، تو و دوستی، خدا را

چو از این کویر وحشت،به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها، به باران،

برسان سلام ما را

...

(شفیعی کدکنی)